Holderdebolder, op naar Den Dolder

Utrecht vind ik vaak te druk.
Te vol, te veel. Ik houd er van het bos in te gaan of door de weilanden te lopen, en dan heeeeeeel lang ‘niks’ te zien. En dat nog het liefst direct vanuit mijn achtertuin. Met aan de voorkant de gezelligheid van de stad.
Dat is natuurlijk wat veel gevraagd. En soms moet je er maar gewoon een stukje voor reizen. En zo ontmoette ik George afgelopen zaterdag in het Den Dolderse bos. We komen daar wel vaker en het lukt ons altijd er bijna te verdwalen. Daar doen we ook goed ons best voor hoor.
Aan de rand kom je wel gebouwtjes tegen (behorend bij de psychiatrische  instelling daar), maar die zijn gelukkig best fraai, en zo in deze donkere dagen voor kerst heel sferisch.
Nu had ik niet mijn camera bij me, en de batterij van mijn mobiel sprong op leeg, maar op `t nippertje een paar kiekjes, m√©t hARTkado…