Leekstermeer Hart

hARTkado, Leekstermeer, Matsloot, Camping PoolWat een superdefluperst en allerheerlijkst lenteweer was het het afgelopen weekend. En dat in maart! Tevens was het mijn Groningen weekend, dus konden George en ik op skoettoetertocht. Deze keer was het de eer aan het Leekstermeer. Van zulk weer ga je spontaan rijmen.
Het was nog niet heel eenvoudig om in de buurt te komen van het water.  We begonnen bij een camping die pretendeerde het mooiste terras van Nederland te hebben, maar daar achtten we het nog wat vroeg voor. Eerst maar de omgeving en het meer ontdekken, daarbij, we hadden onze eigen picknickspullen bij ons. We vonden een mooie plek bij landgoed Nieland. Er stonden wel bordjes met ‘levensgevaarlijk’, maar we konden er weinig gevaarlijks aan ontdekken. Behalve dan dat George bijna een weidebrand veroorzaakte. En de teek die, bleek naderhand, met hem meegelift was naar huis. Wat heeft een mens eigenlijk weinig nodig, een flesje water, een lekker broodje, een kleed, een nieuwe smurfentas en elkaar. En het mooie weer natuurlijk.
Het is er ideaal om te wandelen, hele gebieden waar je met de fiets, en zéker met de skoettoeter, niet mag komen. Toch wilden we niet weg voordat we minstens het meer van dichtbij gezien hadden.
En zo kwamen we weer terug bij het begin, de camping met het mooiste terras van Nederland, in Matsloot. Niks aan overdreven, want wát een uitzicht, zo half boven en uitkijkend over het meer. We werden buitengewoon vriendelijk ontvangen. Het paviljoen is net overgenomen en zo belandden in een prettig gesprek met de nieuwe eigenaar.
We hebben genoten tot de zon flink onder was, en het geld op. Toen kregen we nog een biertje ‘van de zaak’, en toen toch echt, écht terug naar huis. Mét achterlating van natuurlijk een…………..

10 jaar Harten in het Schiller Theater

Het Schillertheater bestaat 10 jaar. Hoera. En hopelijk nog 10x10x10 jaar langer, want dit is gewoon het leukste theater van Nederland!

 

 

 

 

 

Stemmen met je Hart

hARTkado,NU, stemmen gemeente Utrecht, Marcuscentrum, Hoograven, Utrecht

Vandaag waren de gemeenteraadsverkiezingen, het zal waarschijnlijk niemand echt ontgaan zijn. Ik was van plan deze keer niet te gaan, als signaal, het past me niet meer, hoe de politiek in mekaar steekt.
Al veel langer niet, maar ‘ze’ maken het bonter en bonter, het gaat zó tegen mijn hart in.
Toch zie ik in de gemeente ook goede dingen gebeuren, mensen die zich met hart en ziel inzetten, mensen met idealen nog voor welzijn ipv. welvaart. Dus hup, het voordeel van de twijfel, nog maar een keer op pad, en met een hARTkadootje op zak.
Die ik ook weer mee naar buiten nam, want waar laat je zo een ding en iedereen ziet je. Toen deed m`n moeder onverwacht resoluut (we waren samen stemmen, m’n moes met een vergrootglas vanwege het vergeten van haar leesbril, op zich al hihilarisch, ze had al bijna op haar concurrent gestemd) en zo gingen we weer naar binnen, wat natuurlijk extra opzien baarde. Maar goed, de boel uitgelegd en het kadootje werd hartelijk ontvangen en we mochten het fijn achterlaten in een stemhokje, mét foto. En zo werd het ook nog leuk. M`n voorkeursvakje heb ik ingekleurd met een rood hartje (dank voor het idee Orm!), dit als vrolijke tip voor wie nog moet/wil gaan stemmen…

 

Love hearts, not war!Dit schilderijtje koos ik voor de gelegenheid, uit de serie Make Love Not War. In de wens dat politici harten en hoop zaaien, ipv.  haat en angst.

Derde hARTkado-HOTSPOT bij MoMo`s

hARTkado.NU,hARTkado-HOTSPOT, MoMo`s, Hoograven, UtrechtDe derde hARTkado-HOTSPOT is een feit. Mijn dochter Nova heeft geholpen met inrichten, en MoMo zelf natuurlijk. En dat op een heuglijke 18 maart, de dag dat George en ik elkaar 33 maanden geleden voor het eerst ‘live’ ontmoetten.
MoMo`s is een allerheerlijkst en super gezellige catering en eetwinkel, achter het nieuwe wijkcentrum Hart van Hoograven. MoMo zelf kennen we al jaren, hij is de vader van een basisschoolvriendje van Nova en was ook voor school altijd bezig met koken en het geven van kooklessen. En lékker! We kregen allerlei vegetarisch mee naar huis…ik wil daar elke dag wel een hARTkado-plek inrichten.
De plek voor het inrichten deze hARTkado- HOTSPOT is niet groot, maar opvallen doet ìe wel, dankzij de hartenlamp  die George voor mij bij de kringloop gevonden heeft.
Het eerste hARTkadootje om door te geven hangt, wie o wie zal de eerste zijn die het mee gaat nemen…

Ont-Moeting

hARTkado.NU, NS, GroningenFeestelijk onderdeel van het begin van mijn weekend is al een behoorlijke tijd zo…
Ik zoek één of meerdere schilderijtjes uit voor het hARTkado.NU-project. Ik pak ze feestelijk in, hang er een kaartje aan, en verheug me op wat komen gaat. Waar zal ik het deze keer achterlaten? Het is altijd weer  een verrassing.
Dit weekend reisde ik  af naar (hoera!) George, in Groningen, en al voor ik de trein verliet had ik mijn kadootje doorgegeven.
In Zwolle kwam er een jonge vrouw naast mij te zitten waar ik mee aan de praat raakte. Dat vind ik  fijn van de trein, niets hoeft, niets moet, het gebeurt of het gebeurt niet. En zo reis je soms een klein stukje mee in iemands levensverhaal, dit keer het  verhaal van deze jonge vrouw, die op bezoek ging bij haar zoon van vijf. Ik mocht doorvragen, en kreeg op rustige en heldere manier verteld dat zij gescheiden is en in een opvanghuis woont aan de andere kant van het land, in afwachting van woonruimte voor haar en haar zoon. Ik kreeg tegelijkertijd trots een schattig jongetje te zien op haar mobiel, die, tot het zover is, bij zijn oma woont.
Wat lijkt me dat schrijnend, ongewild gescheiden van je kind. En wat lief ook, van zo een oma. En ja, dat was het, knikte ze, lief en schrijnend, maar met nog steeds die krachtige rust. Want het ergste was achter de rug, ze was onderweg naar haar zoon, naar een toekomst voor hen beide.
Eén keer raden wat ik  met mijn hARTkadootje heb gedaan…

Tweede hARTkado-HOTSPOT in het Hart van Hoograven

Vandaag heb ik de tweede hARTkado-HOTSPOT ingericht in het wijkcentrum Hart van Hoograven. Met zo een naam kan dat natuurlijk ook haast niet anders.
Mijn hartenschilderijtjes voelen zich er vast prima thuis zo schuin tegenover de buurtbibliotheek en de weggeeftafel. En dan hangt het ook nog eens naast één van de werken van mijn kunstenvriendin Irene Logtenberg, zij portretteerde buurtbewoners en maakte daar een pracht van een felgekleurde serie van.
En hoera, ik sta er samen met haar op één van, een mooie eer…

wijkcentrum Hart van Hoograven, Irene Logtenberg

Een Deur met een Hartje…

Zondag werden we wakker met de zon kiekend door de Asterix & Obelix gordijen (George zal nu waarschijnlijk denken: Wélke gordijnen? Jóuw gordijnen Schat, ze hebben van die obelix-blauwe strepen. Maar dit terzijde.).
Er uit, er uit, riep de zon, en omdat het nog vroeg was, en ik nog láng niet met de trein mee hoefde, konden we er nog even lekker op uit. Favoriet is dan wel de Free Little Libary in Ellerveen, bij Bedum. Met de skoettoeter over een idyllisch weggetje langs weilanden en water en er komt al een kleine waas groen in de bomen. Hoera!
George had boeken uit zijn stapelverzameling meegenomen van eigen geïllustreerde boeken en mijn vangst was een boek van Roald Dahl, geschreven voor volwassenen. Geen idee nog of het iets is.

Omdat het nog steeds vroeg was reden we daarna verder de weilanden in. Half bevriezend maar genietend. En zo vond George een plek, waar hij al tijden naar op zoek was, maar de naam niet meer van wist: het kerkje van Oostum! Hij had daar ooit opgetreden met (met wie ook al weer George?), en ik had er al vele (wilde) verhalen over gehoord, en nu reden we er zo tegenaan. Een feeëriek 13e eeuws kerkje op een wierde met  grafstenen er omheen.
We gingen maar eens een kijkje nemen, en o wat leuk, overal waren kadootjes te vinden. Bij de ingang hing meteen al een lief roze armbandje aan het hek. Vlak naast de kerk op de grond een steen in hartvorm. Wat verder wandelend kwamen we langs een bankje, ter nagedachtenis van ene meneer Duyzentkunst, alleen die naam is al een kado. Op dat bankje lag een uit hout gesneden hartje. Een passende plek voor m`n meegenomen hARTkadootje, dacht ik eerst. Toen zagen we iets nóg leukers, een deur met een hartje… wat zou daar in zitten? George raadde het in één keer goed, een buitentoilet. Zo schattig en attent. Nu hangt daar een hARTje, dus als je nog eens in Oostum komt…

Ik ontving vandaag (20 maart `14) een wel heel bijzondere reactie, wat mooi, hoe een hARTkadootje zo zijn eigen weg gaat….:

Alies says:

Samen met mijn moeder ben ik gestart met het lopen van het Pieterpad. Onze 2de etappe was van winsum via Oostum naar Groningen. Toen wij door Oostum liepen, hadden we hoge nood. En opeens herinnerde ik mij dat er een buiten toilet was bij het kerkje. Dit omdat ik foto’s had bekeken van andere wandelaars. Dit betoverende plekje werd nog betoverender, nadat ik het toilet met hartje in de deur, binnen ging. Ik vond een hart kado. Het ontroerde me en daar stond ik dan midden in een mini dorpje op een prachtige plek met een kado voor mij? Met dik kippevel stopte ik dit in mijn tas, wat een mooi gebaar. Later die dag liepen we langs de begraafplaats. Mijn oma was hier vorige week begraven, door nare omstandigheden, was ik niet welkom bij hetafscheid. Nu stond ik opeens toch bij het graf van oma. Met lege handen, kan een situatie zo “toevallig” zijn? Toen we weg liepen bij het graf bedacht ik me dat ik het kado in mijn tashad zitten. Ik heb dit prachtige kado achtergelaten bij oma. Een mooi afscheid, het voelde alsof het zo bedoeld was. Bedankt voor dit mooie moment.
Love hearts, not war!

Zaterknus Hart

Zaterdag was het heerlijk rustig buiten, qua weer. Dat heb je wel eens, en ik houd er zo van, vooral als ik onrustig en een donkerwolk van binnen ben.
Hoe heerlijk het dan is om bij George achterop de skoettoeter te stappen en een mooi gebiedje uit te kiezen voor een wandeling. Fééstdagen zijn dit voor mij.
Dit keer werd het Friescheveen, al meerdere keren geweest, maar altijd vanuit een andere hoek en met ander weer. Wat een mooi gebiedje, daar in de Achtertuin van Groningen. Er ging zelfs een zonnetje schijnen.
Ook zo zaterknus is het dan, om even een biertje of wijn te gaan drinken in de stad. En laat ik nou ook nog een hARTkadootje in mijn tas hebben zitten. Die hebben we er achtergelaten op het tafeltje, bij La Brasse in de Poelestraat. De ober kwam het ons meteen buiten achterna kwam rennen: ‘Jullie zijn wat vergeten……..’.