hARTkado, Griekenland, Kalymnos, Pirates Beach

Grieks Hart

Soms reizen hARTkadootjes ook tot over de grens. Was dat eerder al een paar keer het geval naar ons burenland België, nu is er eentje helemaal naar Griekenland gevlogen, met George en zijn zoon Miró mee. En nog een boottocht er achteraan ook, lekker over de opspattende golven van de Egeïsche zee naar Kalymnos. En op welk een te gek plekje het kARTje terecht is gekomen! Lees zelf maar…

Hierbij even vlot de foto’s van Pirates Beach (vlakbij een klein dorpje genaamd Skalia), maar het ligt eigenlijk in the middle of nowhere. Als je de weg naar Emporios volgt (laatste dorpje op het eiland) krijg je op een gegeven moment een afslag met een hele steile weg naar beneden toe. Ik heb de scooter boven laten staan want is was ‘bang’ dat hij niet meer omhoog zou komen, zo stijl. Maar ‘t is wel een erg mooi en afgelegen en sfeervol strandje wat een beetje hippie achtig aandoet. Heerlijke simpele strandbarretjes(2) en degene waar ik het hARTkadootje heb neergelegd heet dus de The Pirates Beach (zie foto’s). Het is erg leuk ingericht met allerlei  houten tafeltjes en ik zag er ook een boomhut. Misschien is het te zien op de foto’s. Ik heb de eigenaar aangesproken en uitgelegd wat het hARTkado-idee inhoud(ook omdat het kaartje enkel in het nederlands is geschreven) en hij vond het prachtig. Zo’n jonge jongen met een piratendoekje op zijn hoofd. Ook een beetje hippie achtig. Free!! 
Het is een niet al te druk strandje, dus waar je vrij op de strandbedjes kunt gaan liggen en er dus ook een hapje kunt eten en een drankje kunt drinken. Alsof je op een onbewoond eiland bent. Er lopen/scharrelen ook kippetjes, geitjes, honden en katten rond en het voelt er erg gemoedelijk aan. Een mooie plek voor jou hARTkadootje dus mijn Schat!
Ik heb het hartkadootje neergelegd op een ronde, houten tafel met allemaal verschillende eetkamerstoelen eromheen. Voor de stevigheid heb ik er ook een steen opgelegd zodat het niet kan wegwaaien. Want… het is wel een strand natuurlijk. Heel erg leuk op deze plek met ook die mooie uitspraak op het bord bij de ingang van het barretje: real freedom lies in wildness, not in civilisation.
Ik ben heel benieuwd wie het mee zal nemen.

Boven Jan

 

Afgelopen zaterdag waren George en ik op bezoek bij Boven Jan, een gelegenheid om ‘goed’ te eten en te drinken in Groningen. Jan en Gerry (vrienden van George) hebben dit 14e eeuwse pand in het Hoogstraatje in juni overgenomen, maar klaar zijn ze volgens eigen zeggen nog niet. Dat verbaasde mij, want overal waar ik keek zag ik knusse plekjes en zóveel warme sfeer. En gróót dat het er is. Beneden een bar met aan de straatkant een terras en aan de achterkant een verwarmde binnentuin waar je je in het buitenland waant. Neem je vanaf daar een trap dan kom je op, och, ik weet het niet precies meer… Ik zag nog een buitenterras, en nóg één  met een zee van rood-oranje zwevende lampen, binnen eetruimtes onder de eeuwenoude balken, bij een barretje, bij een volop in beweging zijnde open keuken… Reuzenvoorraadkamers, inloopvriezers, toiletten om in te wonen en overal zitjes en hoekjes. Helemaal in de nok van dit haast museumachtige pand was de zolder, gebruikt als opslagruimte, en helemaal helemaal achterin `t oudste gedeelte van de zolder was het donker… en koud, en een beetje huiveringwekkend. Zou de vroegere, overleden, bewoonster Mevrouw van Starkenborgh er soms nog op bezoek komen? We hebben het haar maar niet gevraagd.

Beneden was de donkere zolder al snel weer vergeten met een biertje en de lekkerste nacho`s ooit die we van gerry ter complimentering aangeboden kregen. Alleen daarom is Boven Jan al een aanrader. Het eten is hemels en de sfeer super hartelijk. Een plek bij uitstek voor een hARTkadootje dus, bovenop een varken omhangen met een parelketting. Zeg nou zelf,  dat is toch geen parels voor de zwijnen gooien…

Pimp je Hart

Vrijdag 20 september was het zover. Het project waar George zo lang aan gewerkt heeft, Pimp-je-Portiek, vond zijn einde en de vijf panelen waren, met vereende krachten(Robje bedankt, Robje bedankt, Robje Robje Robje bedankt ♪♪), geplaatst op de gevels van de Adriaan van Ostadelaan in Groningen. Dat verdiende een feestje! En dat was er, met -vanzelfsprekend- de portiekbewoners, vrienden, pers en andere genodigden, een tap en lekkere hapjes en een heuse troubadour. Om vijf uur was de officiële opening en mochten bewoners hun eigen portiek onthullen. Applaus! Wat bijzonder om de met zoveel liefde geschilderde panelen eindelijk op hun plek te zien hangen en wat een fijn feestje was het. Ook mijn hart voelde extra gepimpt. En o ja, ik heb er nog een hARTkadootje weggegeven, maar ik was zo druk met genieten dat ik vergeten ben er een foto van te maken. misschien komt die nog eens, Robb…?

Warme IJsbeer Harten

Het voelt heerlijk en warm om hARTkadootjes te vondeling te leggen en willekeurig mensen te verrassen. Het voelt ook warm om mensen persoonlijk blij te maken met een kadootje.  Zo heb ik met samen George een aantal keer hartenschilderijtjes uitgedeeld op festivals, geef ik er soms spontaan één aan iemand die mooie dingen doet of die ik ‘gewoon’ erg lief vind, en soms maak ik er speciaal één voor iemand. Laatst heb ik er één gemaakt voor Miró, de zoon van George. Hij vindt het project erg leuk en mag graag een hARTkadootje te vondeling leggen. Ik beloofde er één voor hem te maken. Miró is een ijsbeer, staat er op, in het Fins. Hij is natuurlijk niet echt een ijsbeer, maar een beetje Fins kent hij wel! Ik heb ook een mini-hARTje gemaakt voor Fynn, sinds 10 september een versgeboren inwoner van Utrecht. En één voor zijn oma Tjitske de Jong, bekende vrijwilligster hier uit de wijk, want als iemand mooie dingen doet en heeft gedaan…

Da Costa Hart

Afgelopen woensdag hebben mijn dochter Nova en ik in alle vroegte een hArtKadootje gehangen aan het hek van het nieuwe gebouw van de Da Costa school Hoograven. Haar oude basisschool. De drie scholen die altijd los van elkaar in het park aan de overkant stonden hebben nu een geschakeld gebouw gekregen met gezamenlijke voorzieningen. Wel opereren ze apart, en hebben ieder een eigen schoolplein. Die schoolpleinen vond ik wel even schrikken. Klein! Met kunstgras! En een hek! Ik zou me er erg opgesloten voelen… Zijn kinderen van tegenwoordig dat gewend? Ik kan het me niet voorstellen. Een kind is een kind en die heeft ruimte nodig om te kunnen spelen en zich te ontwikkelen. Daar moet je je eigen plekje voor kunnen en mogen vinden. Ik las afgelopen week op Facebook een artikel over scholen in Finland (dankjewel Wouter). Het onderwijs daar kwam als beste uit de bus, en dat terwijl ze de minste lesuren maken. Rara hoe kan dat? Ze mogen in elk geval lekker veel en lang naar buiten, bewegen en hun hoofd leegmaken, en lekker fris daarna weer aan de slag. Daarbij wordt spelen er ook opgevat als leren, en hoe zeer ik het dáár mee eens ben. Enfin, daar moest ik dus allemaal even aan denken, toen ik daar voor dat nieuwe gebouw stond. Ik ga er binnenkort maar eens een keertje op bezoek, want het gebouw mag veranderd zijn, het bevlogen team van de school werkt er waarschijnlijk nog steeds met hetzelfde warme hart!

We ontvingen een leuke en verraste reatie:

Wij waren blij verrast een cadeautje te vinden in ons schoolhek op de vroege morgen voor de start van de dag. Er is toch niets leuker dan verrast te worden! Wat een leuke verrassing!

Onze dank is groot voor iets kleins.

Janine Ziemerink
Namens het Da Costa team