Driekamerruil

‘t Is een beetje een rommelige tijd. Van schilderen komt weinig, alhoewel, ik schilder wel, maar múren ditmaal. Ik ben begonnen aan een binnenshuise driekamerruil. Dat zit zo:

Een jaar of  vier geleden heb ik een heuse werkkamer voor mezelf ingericht, in de vroegere babykamer van mijn dochter. Daarvóór gebruikte ik de huiskamer en de zolder. Ik was zooo blij met mijn eigen vaste plek dat ik er dagen van heb lopen stuiteren. En ik ben er altijd zooo blij mee gebleven, maar helaas, het werd te klein. Meer materialen, meer schilderijen, meer van alles… dus minder plek voor mij. Op het laatst paste ik er gewoon niet meer bij. Ik vond mezelf weer terug in de huiskamer voor het schilderen van mijn hARTkadootjes, en dat was het wel. Ik begon het maken van groter werk meer en meer te missen, dus tsja… Na lang wikken en wegen heb ik besloten mijn, veel grotere, slaapkamer te ruilen met mijn werkkamer. Das mooi symbolisch ook: meer ruimte om te werken, en minder om te slapen. Maar daar bleef het niet bij. Mijn dochter wil wel eens een ander uitzicht en ik vind het licht in haar kamer prettiger om in te werken, dus zie daar, het begin van de driekamerruil was begonnen. Inmiddels is mijn nieuwe dromenkamertje fris en fruitig limoengroen geschilderd en is het de beurt aan kamer nummer twee… Voorlopig valt er nog meer dan genoeg te doen dus.

Gelukkig heb ik, regeren is vooruitzien, hARTkadootjes op voorraad gemaakt, voor verkoop en voor mijn project, dus dat kan zich lekker voortbewegen. En mijn andere schilderijen zijn natuurlijk ook gewoon te koop, gráág zelfs, dat schept nóg meer extra ruimte, joeghee. Voor een prijsindicatie, stuurt u mij gerust een mail: contact@claudiactenhoeve.nl  Afgelopen zondag heb ik in elk geval weer een mini-hartschilderijtje achtergelaten in de trein van Groningen naar Utrecht, zo een lekkere beweegplek dat is, en als ik het wel heb was het bij Zwolle al meegenomen!

En o, zo leuk, ik kreeg nog een hartverwarmende reactie op het artikel in Vriendin (zie ook de pagina Publiciteit), dan smelt je toch:

Geachte redactie en alle mensen die aan dit tijdschrift meewerken.
Ik lees nooit vriendin maar mijn vrouw heeft ze wel eens op de keukentafel liggen, ik zag de jaarhoroscoop op de voorkant staan.
Ik denk kijk maar eens en toen zag ik dat verhaal van Claudia die geschilderde hartjes weg geeft ik vond dat zo een apart verhaal hier
moet ik op reageren zo mooi is dat. Ik zelf heb geen talent maar ik maak vaker mensen een compliment met wat ze doen in een hobby of
op werkgebied. Ik had laatst een jongen en meisje aan de deur voor een goed doel ik heb ze de complimenten gegeven ze straalde helemaal
ze waren het niet gewend om zoiets te horen. Maar de meeste mensen begrijpen niet hoe klein het ook is ze iets betekenen voor andere mensen. Ook als je werkt voor een baas je dat niet alleen voor het geld doet maar ook weer iets betekent voor anderen en een werkgever heeft weer werk voor werknemers. En het kleinste hart telt even veel als grote dingen die gedaan worden bijvoorbeeld je haalt een kat uit de boom die er niet meer uit durft. Als laatste wil ik nog zeggen de complimenten voor de mensen die dit tijdschrift maken hier staan hele apart verhalen in dit heb ik nog gezegd tegen mij vrouw.
Gr. Hub Dahmen 
 

Ondertussen is mijn eigenste smeltman George wel flink bezig met het schilderen van zijn kunsten en bezig met het maken van panelen voor het pimpen van vijf portieken. Bovenop elk paneel komt een muzikant uit de 17e eeuw, en raad eens wie er model staat voor één van die muzikanten met een olijk wit mutsje op… 

Van Trein tot Tandarts via de Kinderboerderij with a wee Scottish Touch

Eerste Paasdag  had ik George een hARTkadootje meegegeven voor in de trein, die plek past ons allemaal. Hij legde het net na Amersfoort te vondeling en bij Zwolle was het al meegenomen. Tweede Paasdag had ik er één klaarliggen voor mijn vriendin Sylvia die was logeren, om zo een nieuw gebied te bereiken van ons kikkerlandje, maar ik vergat het op het nippertje tijdens het afscheidsknuffelen. Toen de volgende dag er maar één meegenomen naar de kinderboerderij: als de lente niet naar mij  toe wil komen, dan zoek ik ‘m wel op. Goed zoeken was het wel, maar uiteindelijk waren daar kuikens en kleine-geitjes-van-liefde onder de warme lamp. Mijn favoriet met stip was het zwarte lammetje dat met vier poten tegelijk in de lucht kon springen en zo pardoes bovenop zijn moeder, en die ik wel in mijn winterjaszak wilde stoppen voor mee naar huis… In plaats daarvan een hartje achtergelaten als voorbedankje aan de lente.

Vandaag was het ons gezinsuitje naar de tandarts en het leek me leuk een mede-slachtoffer ‘Sterkte’ te wensen d.m.v. een hARTkadootje. Wel bleken wij de laatste patiënten van de dag, maar ach, morgen is er weer een dag waarop er iemand vást een opsteker kan gebruiken. Of misschien hebben de tandarts of de mondhygiëniste het zelf wel mee naar huis genomen. Zij hebben sowieso iets liefs verdiend, want dankzij hen ben ik lekker niet bang meer voor de tandarts. Mijn kinderen gingen ook nog even gedag zeggen in de stad, waar hun Schotse tante en oom waren, op doorreis naar de lente in Griekenland. Ook voor hen had ik een hartje feestelijk ingepakt. En zo hoop ik van harte dat er weer een paar harten een klein beetje extra verwarmd zijn en duik ik tevreden mijn bedje in om te dromen van nog heel veel meer warms.