Maartse Harten

Het ging hard, met mijn hARTkadootjes, zeker na Valentijnsdag.  De maand maart dus maar even flink gebruikt om nieuwe schilderijtjes te maken. Meestal alleen, soms gezellig in gezelschap van mijn dochter of een vriendin. Met telkens weer opnieuw de constatering:  in mijn upje werkt voor mij toch het best, dan kom ik het lekkerst in contact met mijn binnendroomwereld. Vredig in mijn werkkamer, koud buiten, maar met de zon die knus naar binnen schijnt en de radio op 4.  Als een kind zo blij. En dat is te zien, want m’n maartse hARTjes glimmen van plezier!

Stormachtig Hart

Mijn weekend begon dus met hARTkadootjes inpakken en hup de trein naar het Hoge Noorden. Wat duurt de heenweg toch altijd vele malen langer dan de terugweg… Nu moest ik ook nog 40 minuten popelend wachten op de bus naar het tijdelijke atelier van George. Hij is daar bezig met ‘Pimp-je-Portiek’. Vijf portieken in de Adriaan van Ostadestraat worden voorzien van panelen beschilderd in bijpassende sfeer. Daar moet eerst nog wel een half jaartje aan gewerkt worden, en zo ontstaat er een knus nieuw begin van ons weekend. Ik ga naar het atelier om de vorderingen te bekijken en -vanzelfsprekend- te bejubelen, waarna we ons snel naar het café van Jan Westerhoff spoeden om ons te warmen, want man, man, wat is het koud.  En mocht het ooit toch nog écht Lente worden, ze hebben daar ook een terras. En zo hebben we een nieuw en zeer gastvrije tijdelijke stek gevonden om ons weekend te beginnen. Daar werd het dus tevens plek nr. 1 voor een kadootje, want dat is toch wel een hARTje waard!

De volgende dag was het er niet warmer op geworden, integendeel, maar het zonnetje scheen en nodigde ons toch uit voor een stormachtige wandeling. Dat werd Frieze Veen, in het land van Jan Pelleboer, nu het toch sterk op een weerpraatje begint te lijken. Het was er echt práchtig, maar ook ijzig en guur en de wind woeiwaaide mn haren tot een kapsel windhoos. Voorlopig hoef ik in elk geval niet naar de kapper. Van een vorige expeditie wisten we dat er een vogelkijkhut in de buurt was en die kon nu mooi dienst doen als schuilhut. Het water ging zo te keer dat het leek alsof ik in een bootje zat! Ik vond het een mooi en dankbaar plekje voor het schilderijtje dat ik op mijn verjaardag maakte.Vlak voor we verder gingen kwam er een vrouw die ook kwam schuilen in ‘onze’ hut. Ze was best verbaasd dat we een kadootje achter lieten. Ik ben toch zo benieuwd of zij het wel/niet/wel/niet meegenomen heeft…

Kaapse Harten

Afgelopen zaterdag leek het me wel eens tijd worden om naar het bos te gaan en hARTkadootjes te ruilen voor Lente. Schreef ik verleden week nog dat de sneeuw heus geen sneeuw was, maar een boodschap in poedervorm met belofte aan voorjaar, nu was ik toch wel wat ongeduldig geworden. En zo ontmoette ik George op Utrecht Centraal en namen we het boemeltreintje naar de bossen van Maarn, de geboortegrond van hem. Het was een wat kleurloze dag, maar enkel wat betreft het weer. Al dwalend kwamen we uit bij een sprokerige theekoepel in de Kaapse bossen van Doorn. En als je dan toch de lente uit wil nodigen, ga je natuurlijk niet binnen zitten. Het kadootje kreeg een plek-met-uitzicht op een tafel aan de rand van het terras. Niet voor lang helaas… Het woeiwaaide me dat het een lieve lust was en het hartje koppeltjeduikelde op de grond. Dat was nou ook weer niet de bedoeling. Dan maar accepteren dat de lente gewoon komt wanneer die komt, en een nieuw plekje gevonden, eentje lekker warm en knus bij de open haard.

Als slagroom op onze taart kwamen we uit bij een toren. Uitkijktoren De Kaap, zo bleek. Heel fraai, van binnen, met dat lijnenspel van hout en staal afgewisseld met ronde patrijspoorten met steeds hoger uitzicht. Een echte aanrader, al durfde ik zelf niet helemaal naar boven. Gelukkig kon ik wel de boom in. Maar wie weet, als je eens in de buurt komt, misschien hangt er wel een hARTadootje op je te wachten…

 

En zo leuk! Het kadootje bleek een uur later al te zijn gevonden…

Dear Claudia,
Op 16-03 om 18.30 je hart kado gevonden onder aan de trapleuning van toren “de Kaap.””
heel verrassend ,Ik waande me op Oerol. Dus er hing ook wat in een boom,of was dit de enige daar.
Die toren staat er een paar jaar,daarvoor stond er een te laag wordend torentje,of wel ,de bomen groeien. En ooit stond iets N. “de stalen Kaap,de fundamenten zijn nog te zien.
IK koesterde het hart,en gaf het gisteren aan een vriendin,wiens vader de dag ervoor ten grave was gedragen.
Ik waarder je kunst vorm zeer,de vermenging van realistisch en fantasie,ga zo door.
Bovenstaande site ,is van de theaterschool van mijn zoon Kamiel,die binnenkort , z’n bachelor, krijgt
als schrijver, HKU en veel doet met (muziek)theater. Warme groet Hans.

 

 

Storm en Regenhart

Soms, wil  je er gewoon even op uit. Weer of geen hondenweer, storm en regen, weg wil je, t liefst uit jezelf. Een geschikte plek is dan, een plek die daar eigenlijk niet zo geschikt voor is. Een plek die, zoals in dit geval, gemaakt is om in zomerse zon decor te staan voor vrolijk vermaak en vertier. Een plek die zich in de winter juist zo als het tegenovergestelde manifesteert. Die plek waar je eigen storm en regenbui zich een gelijke vindt en zo voorzichtig om een hoekje naar buiten durft te kijken. Kiekeboe, hier ben ik, en zie, het wordt al wat lichter.

Zo een plek is voor mij de Hoornse Plas in Groningen. Niets spectaculairs of ingewikkelds, gewoon, hup de bus in, hup de bus uit, hand in hand met m’n schat en kop in de wind. Letterlijk uitwaaien. Gevolgd door neerstrijken, in Paviljoen Kaap Hoorn. Ik lijk wel een reisgids. Gouden lounge banken en een dito biertje. Lekker wegzakken in paars fluwelen kussens met uitzicht op t woelig water, en weten: deze storm haalt de avond niet meer.

En zo was en kwam het goed en kon ik letterlijk en figuurlijk afscheid nemen van mijn bui door één van mijn meest prikkelbare hARTkadootjes achter te laten. Ook uit een bui van storm en regen kan een warm hart groeien…

Dag Winterslaap!

Jee, wat vliegt de tijd. Het is al weer een maand geleden dat het interview met mij in Vriendin over mijn hARTkado-project in de winkel lag. Wat een hartverwarmende reacties heb ik daar opgekregen! Het deed de winter wat sneller smelten. Toen was het nog besneeuwd en ‘pas’ februari, vanochtend kleurde de lucht al om kwart over zeven zacht roze en floten de vogels me om mijn oren. Het is al bijna even lang licht als donker. Langzaam schud ik de dekens van de winterslaap van mij af. Ik droom van licht en lente, groei en bloei en vrij en blij…het wordt weer tijd voor een nieuw schilderij!

Het artikel in het tijdschrift Vriendin kun je hier nalezen: vriendin PDF