Warme Winter Harten

De provincie Groningen is weer twee hARTen rijker. Kleintjes maar hoor, ik had ze nog over van mijn expositie. Daar werden ook hArtKadootjes uitgedeeld, als attentie voor bezoekers. Het eerst hartje kwam terecht in de Drie Gezusters, een mooi en oud café op de Grote Markt in de stad zelf. Alleen het plafond daar is al een bezoekje waard. En wat dacht je van de toiletten… Daar lagen inene heel veel kadootjes, en zag ik wel héél veel ‘ikken’.

Het tweede kadootje mocht mee naar Delfzijl. Jeee, wat was het daar koud. Het leek er wel het einde van de wereld. Wel een móói einde, zo met dat eindeloze wit en bevroren zee. Gelukkig verrees daar in die zee als een fata morgana een gebouw op palen, het Eemshotel. Daar konden we mooi schuilen voor de sneeuwstorm. Van binnen leek het net een schip, dat was bizar. Ik had het gevoel alsof we elk moment weg konden varen, liefst naar warme, verre oorden. Helaas was het er niet zo warm en helaas-helaas was de open haard niet aan. Maar je kunt er wel lekker lunchen. De mostersoep en de paddestoelenkroketten zijn zéker een aanrader, maar dit terzijde.  Mijn tenen kwamen in elk geval weer tot leven en mijn hartje klopte blij en warm van zo een leuk uitje. Als kleine blijk van dank heb ik bij het weggaan mijn tweede kadootje achtergelaten.

Zonnig Hart

Wat een spannende en bijzondere gebeurtenissen waren dat, zo al in het begin van het nieuwe jaar. Maar voor nu, even rust, en lekker tijd om mn werkkamer in te duiken, want daar ligt toch mijn hart. En dat begon gister al feestelijk, met een zonnetje er bij. Het deed me dromen van Prille Lente. Ik maakte hartkadootjes, twindoekjes en een hartenschilderij. Ze kregen allemaal frisgroen, met licht wit en een hint van zilver. En extra kleurtjes, want kleur is altijd welkom.

Ook zonnig gister, was het verhaal van mijn vriendin Inge. Ik had haar een kadootje meegegeven om op haar werk neer te leggen. Ik kreeg van haar deze hartverwarmende reactie:

Vanmorgen om half negen heb ik Blooming Heart  neergelegd in de wachtkamer bij mijn werk. Ik werk als receptioniste in de ggz en zie elke dag veel collega´s en cliënten die met vragen en verhalen komen.
Collega 1 vond het leuk maar ze nam het niet mee, want ze gunde het een cliënt. Collega 2 vond het al genoeg dat ze er ` heel blij van werd.
Uiteindelijk kwam een cliënte naar me toe met het schilderijtje in haar hand en ze vroeg aan mij: van wie is dit geweldig leuke idee! Ik heb haar het verhaal van het hartenproject verteld en haar ook gezegd ze het met een gerust “hart” mocht meenemen. Ze wilde het echter aan haar kleindochter van 8 geven, echt een meisjeskadootje.
Maar eerst ging ze het aan haar psychiater laten zien.
Na het gesprek kwam ze naar me toen en vroeg om een tasje, dat ik haar natuurlijk gegeven heb. Ze vroeg of ik de kunstenares wilde bedanken, bij deze Claudia. Ik heb zo’n vermoeden dat ze het kadootje toch in haar eigen huis een mooi plekje gaat geven..
X van Inge

Leuk hè! En zo stap ik vandaag met een zonnig hart de wereld weer in. Mijn tas staat vol kadootjes en ongeduld te wachten. Groningen, here I come……………………………..!

Harten Vriendin

Vandaag had ik bijzonder bezoek. Om 11 uur stonden Marjolein en Bert op de stoep. Zij kwamen om een fotoreportage te maken voor het tijdschrift Vriendin. Daar kom ik namelijk in, met een artikel over mn hartenschilderijen en hARTkadootjes. In het Valentijnsnummer! Het was een bezoek met veel toeters en bellen. Of eigenlijk camera`s, lampen en make-upkoffers. De hele huiskamer stond er bolvol van. Het was erg leuk en super spannend tegelijk. Mijn hartje ging er best even van kloppen. Maar wat een leuke mensen, en wat een aanstekelijk enthousiasme in het uitoefenen van hun vak. En zo werden het drie heel bijzondere uren vol hard werken, maar vooral vol plezier. Mijn hart is wéér een kado rijker…

En het werd om te Blozen zo Warm in haar Zomer…

En zo was alles eindelijk weer tot rust gekeerd en kon het jaar vers beginnen. Daar hoorde om te beginnen een flinke opruim (lees: puinruim) bij van mijn werkkamer. Ik paste er niet meer in. Nu ligt daar al een tijdje het plan om mijn slaapkamer te gaan verruilen met mijn werkkamer. Ik heb meer ruimte nodig, en misschien ook wel minder slaap. Maar alle grote stappen beginnen met een kleintje, dus sloeg ik vanmorgen met de moed der niet moedigen aan het opruimen. Wel jammer dat er dan altijd eerst een bom lijkt te ontploffen. En ik werd ook afgeleid, want je komt nog `ns wat tegen. Schilderijen van héél lang gelee, schilderijen on-af, schilderijen bijna-af-maar-vergeten-en-onder-het-stof… Mijn handen jeukten om er mee aan de slag te gaan, maar ja, die handen had ik nu net ergens anders voor nodig. Ik vond ook een kaartje, zo een gratis Boomerang-geval. Nog onbeschreven, maar met een postzegel er al op:  twee zoenende hartjes. Op de voorkant was het warm en rood, zowel qua kleur als qua tekst: ‘En het werd om te blozen zo warm in haar zomer.’ Een gedicht van de mij onbekende Vlaamse dichteres Hester Knibbe. En dat allemaal begin januari. De kaart is inmiddels onderweg naar Groningen…

Het lekkere van opruimen is dat je er zo een opgeruimd hoofd van krijgt. En zo vond ik mij vanmiddag voor het eerst sinds een tijd terug achter mijn werktafel. Ik werd er blij en licht van. Wat ook hielp was dat ik daar nu achter paste natuurlijk. Ik begon met het maken van twee hARTkadootjes, want mijn voorraad raakt aardig op. Vaak, zo ook nu, maak ik er dan meteen een grote bij in dezelfde kleurstelling. Het kiezen van de kleuren gaat meestal als vanzelf, net hoe het voelt. Het werden warme kleuren, met rood, oranje, oker en goud. Er kwamen hartjes op,  want je bent nu eenmaal een hartenspecialist of niet. ‘Reaching for the hearts’ moest ik aan denken. En aan zomer en warme blos. En toen snapte ik het, ik had de vandaag gevonden kaart onbewust omgeschilderd naar doek…

Met een koffer vol mooi het Nieuwe Jaar in…

Tweeduizend-en-twaalf was een mooi jaar, een echt hartenjaar.  Bolvol pure liefde en zuivere vriendschappen. Hoe gezegend kun je zijn. Nieuwe hartenschilderijen zagen het levenslicht en daar was dan eindelijk de start van mijn hArtKado-project in november bij de Groene Engel, met precies zulke hartverwarmende reacties als ik gehoopt had. Blij, blij, mijn hartje klopt zo blij.

Mijn hartjes haalden zelfs de krant. Dát vonden ze leuk! Zo was daar het Straatnieuws met Mike Platenkamp als kado verpakt op mijn stoep en het AD-UN die van mij als bekende (ahum ende grinnik) Utrechter wilde weten wat mijn favoriete plek van mijn geboortestad is. Op de valreep van het oude jaar kreeg ik ook nog eens het verzoek om mee te werken aan een interview voor het tijdschrift Vriendin. Ze willen graag een artikel over mij en mijn harten voor in het aankomende Valentijnsnummer. Dat voelt warm.

Ook in Zwolle worden m’n hartenschilderijen op een mooie manier ontvangen. Men wordt er blij en feestelijk van en in een zeer ontroerend geval waren mijn hartenpaar Hunkerend Hart en Verloren Hart van grote symbolische waarde. Ik ben er lang stil van geweest. Hoe dankbaar en bijzonder als je met je werk iets mag betekenen voor een ander.

En zo reisde ik gister, na een warme en wondere kerstvakantie in Groningen, met mijn koffer vol mooi oud en nieuw, weer naar huis. Hup! het jaar tweeduizend-en-dertien in, hopla! in de armen van een nu al verwonderend hartenjaar. Zin!